MedicalTıp Self ImprovementKişisel gelişim

What Medical School Is Actually Teaching Me About Learning

Tıp Fakültesi Bana Öğrenme Hakkında Aslında Ne Öğretiyor

It never formally taught me how to learn—but it forced me to learn how to learn.Bana nasıl öğreneceğimi hiçbir zaman resmî olarak öğretmedi—ama öğrenmeyi öğrenmeye zorladı.

Alireza Akafi2 October 20262 Ekim 20265 min read5 dk okuma

Medical school taught me almost nothing about learning itself—or about how to study in medical school. That was something I had to figure out on my own.

Why I had to relearn how to study in medical school

When I look back, I realize that we are rarely taught how learning actually works. Throughout high school, I never had a specific study method. It was mostly just me sitting at my desk, trying to figure out what worked. Somehow, that was enough. But when I entered medical school, my old approach stopped working.

The volume and density of the material are so high that if you do not know how to study effectively, you can end up studying all the time without getting the results you expect. For a while, that was exactly what happened to me. I studied nonstop, yet my grades still did not reflect the amount of effort I was putting in. It was incredibly frustrating. At one point, I even started questioning my intelligence.

It is not a matter of intelligence

What I understand now, however, is that getting good grades—and even becoming a good learner—is not simply a matter of IQ. You might think that sounds like an exaggeration, but I genuinely believe that if you are capable of reading and understanding this essay, there is a good chance you are capable of achieving the scores you want with the right learning strategies. I cannot emphasize enough how important it is to understand how to study and how learning actually happens. The difference between an effective student and an exhausted one is not always how many hours they study. Very often, it is how they use those hours.

The difference between an effective student and an exhausted one is not always how many hours they study. Very often, it is how they use those hours.

Studying more is not learning more

The first thing I had to accept was that studying more does not necessarily mean learning more. For a long time, I measured studying in hours. If I had spent six or seven hours at my desk, I felt productive. But the problem with this way of thinking is that time tells you almost nothing about whether you actually learned something. You can spend hours reading the same pages, highlighting sentences and watching lectures, while your brain remains surprisingly passive. Everything feels familiar, so you assume you know it.

That was probably one of the most important things medical school taught me: familiarity is not the same as knowledge. Reading something and thinking, “Yes, this makes sense,” is very different from being able to recall it on your own. I used to believe that understanding a lecture meant I had learned it. Now I see understanding as only the first step. The real test begins when the notes are closed.

Familiarity is not the same as knowledge.

Closing the notes: learning through recall

I slowly moved away from simply rereading material and started forcing myself to retrieve information from memory. This meant using flashcards and questions from previous years’ exams. Sometimes I would write down everything I could remember before checking what I had missed.

At first, this way of studying actually felt worse. Rereading a page is comfortable. Trying to recall the same information without looking at it is uncomfortable. You notice every gap in your knowledge. You feel slower. But I eventually realized that the moments when I struggled to remember something were often the moments when I was actually learning it.

Coming back to it over time

Instead of trying to completely master something in one sitting, I began returning to it over time. This is very different from rereading the same thing over and over again without trying to recall it. The goal was to meet the information again just as it was starting to fade.

This is also why I no longer think memorization and understanding are complete opposites. In medicine, you need both. Understanding reduces the amount of pure memorization you need.

Learning is something you do

And perhaps the biggest change has been understanding that learning is something I must actively do. It is not something that automatically happens because you attended a lecture, read a chapter, or spent the entire day in the library. I have to interact with the information. That sounds obvious when written down, but it took me years of studying to really understand it.

And maybe that is the strange thing about medical school. It never formally taught me how to learn, but it forced me to learn how to learn. The workload became too heavy for inefficient methods to survive. In a way, that may be one of the most valuable lessons I have received from medical school so far.

Geriye dönüp baktığımda, öğrenmenin aslında nasıl işlediğinin bize nadiren öğretildiğini fark ediyorum. Lise boyunca belirli bir çalışma yöntemim hiç olmadı. Çoğunlukla masamın başına oturup neyin işe yaradığını anlamaya çalışıyordum. Bir şekilde bu yetiyordu. Ama tıp fakültesine girdiğimde eski yöntemim işe yaramaz oldu.

Konuların hacmi ve yoğunluğu o kadar fazla ki, etkili çalışmayı bilmiyorsanız sürekli çalışıp yine de beklediğiniz sonuçları alamayabilirsiniz. Bir süre tam olarak bunu yaşadım. Durmadan çalışıyordum ama notlarım harcadığım emeği bir türlü yansıtmıyordu. İnanılmaz derecede sinir bozucuydu. Bir noktada zekâmı bile sorgulamaya başladım.

Şimdi anladığım şey ise şu: İyi notlar almak—hatta iyi bir öğrenen olmak—yalnızca bir IQ meselesi değil. Bunun abartı olduğunu düşünebilirsiniz, ama gerçekten inanıyorum ki bu denemeyi okuyup anlayabiliyorsanız, doğru öğrenme stratejileriyle istediğiniz puanlara ulaşabilme ihtimaliniz yüksek. Nasıl çalışılacağını ve öğrenmenin aslında nasıl gerçekleştiğini anlamanın ne kadar önemli olduğunu ne kadar vurgulasam az. Etkili bir öğrenciyle tükenmiş bir öğrenci arasındaki fark her zaman kaç saat çalıştıkları değildir. Çoğu zaman fark, o saatleri nasıl kullandıklarıdır.

Etkili bir öğrenciyle tükenmiş bir öğrenci arasındaki fark her zaman kaç saat çalıştıkları değildir. Çoğu zaman fark, o saatleri nasıl kullandıklarıdır.

Kabul etmem gereken ilk şey, daha çok çalışmanın mutlaka daha çok öğrenmek anlamına gelmediğiydi. Uzun süre çalışmayı saatle ölçtüm. Masamda altı yedi saat geçirdiysem kendimi verimli hissediyordum. Ama bu düşünce tarzının sorunu şu: Zaman, bir şeyi gerçekten öğrenip öğrenmediğiniz hakkında size neredeyse hiçbir şey söylemez. Saatlerce aynı sayfaları okuyabilir, cümlelerin altını çizebilir ve ders videoları izleyebilirsiniz; bu sırada beyniniz şaşırtıcı derecede pasif kalır. Her şey tanıdık gelir, bu yüzden bildiğinizi varsayarsınız.

Tıp fakültesinin bana öğrettiği en önemli şeylerden biri muhtemelen buydu: Tanıdıklık, bilgiyle aynı şey değildir. Bir şeyi okuyup “Evet, bu mantıklı” diye düşünmek, onu kendi başınıza hatırlayabilmekten çok farklıdır. Eskiden bir dersi anlamanın onu öğrendiğim anlamına geldiğine inanırdım. Şimdi anlamayı yalnızca ilk adım olarak görüyorum. Asıl sınav, notlar kapandığında başlar.

Tanıdıklık, bilgiyle aynı şey değildir.

Yavaş yavaş konuları yalnızca tekrar okumaktan uzaklaştım ve kendimi bilgiyi hafızamdan geri çağırmaya zorlamaya başladım. Bu, flashcard’ları ve önceki yılların sınav sorularını kullanmak demekti. Bazen neyi kaçırdığımı kontrol etmeden önce hatırlayabildiğim her şeyi yazıyordum.

Başta bu çalışma şekli aslında daha kötü hissettirdi. Bir sayfayı yeniden okumak rahattır. Aynı bilgiyi bakmadan hatırlamaya çalışmak ise rahatsız edicidir. Bilginizdeki her boşluğu fark edersiniz. Kendinizi daha yavaş hissedersiniz. Ama sonunda bir şeyi hatırlamakta zorlandığım anların, çoğu zaman onu gerçekten öğrendiğim anlar olduğunu fark ettim.

Bir şeyi tek oturuşta tamamen öğrenmeye çalışmak yerine, zaman içinde ona geri dönmeye başladım. Bu, aynı şeyi hatırlamaya çalışmadan tekrar tekrar okumaktan çok farklı. Amaç, bilgiyle tam da unutulmaya başladığı anda yeniden karşılaşmaktı.

Ezberlemek ile anlamanın birbirinin tam zıttı olduğunu artık düşünmememin nedeni de bu. Tıpta ikisine de ihtiyacınız var. Anlamak, ihtiyaç duyduğunuz saf ezber miktarını azaltır.

Belki de en büyük değişiklik, öğrenmenin aktif olarak yapmam gereken bir şey olduğunu anlamak oldu. Bir derse katıldığınız, bir bölüm okuduğunuz ya da bütün günü kütüphanede geçirdiğiniz için kendiliğinden gerçekleşen bir şey değil. Bilgiyle etkileşime girmem gerekiyor. Yazıya dökünce apaçık görünüyor, ama bunu gerçekten anlamam yıllarca çalışmamı gerektirdi.

Belki de tıp fakültesinin tuhaf yanı bu. Bana nasıl öğreneceğimi hiçbir zaman resmî olarak öğretmedi, ama öğrenmeyi öğrenmeye zorladı. İş yükü, verimsiz yöntemlerin ayakta kalamayacağı kadar ağırlaştı. Bir bakıma bu, tıp fakültesinden şimdiye kadar aldığım en değerli derslerden biri olabilir.

Keep readingOkumaya devam

Related essaysİlgili denemeler

All essaysTüm denemeler →